Parallelle harmonieën

Heroverweeg uw benadering van parallelle harmonieën in muziek en ontgrendel hun potentieel. Deze harmonieën kunnen, mits verstandig en creatief gebruikt, een krachtig hulpmiddel zijn voor de moderne componist. Ze kunnen luisteraars diep verbazen en precies het verbluffende effect teweegbrengen dat met hun hulp kan worden bereikt. In de traditionele harmonie worden parallelle octaven en kwinten meestal vermeden, maar om een modern geluid te creëren, is het de moeite waard om deze regel los te laten. Inzicht in voicing en parallelle bewegingen van stemmen, evenals het zorgvuldige en redelijke gebruik van parallelle harmonieën, kan de muziek verrijken met nieuwe, interessante bewegingen. Laten we eens kijken naar drie manieren om parallelle harmonieën te gebruiken die afwijken van de traditionele regels die in de 18e eeuw zijn vastgesteld. 

Parallelle beweging

De belangrijkste en eenvoudigste vorm van parallellisme in muziek is parallelle beweging. Bij deze benadering ligt de nadruk niet op het gelijktijdig stijgen of dalen van akkoorden, maar op de intervalrelaties tussen noten. Dit is een belangrijk aspect om rekening mee te houden bij het gebruik van parallelle beweging in een muzikale compositie.
 In dit geval zien we dat de noten niet noodzakelijkerwijs dezelfde richting volgen. De toonsoort van het muzikale fragment blijft echter stabiel (in dit voorbeeld is dat F majeur) en de klanken combineren harmonieus met elkaar. Hoewel dit voorbeeld niet volledig als parallelle harmonie kan worden aangemerkt, biedt het een goed uitgangspunt om deze techniek te leren. Als u de basis van dit voorbeeld begrijpt, kunt u zich verder verdiepen in de fijne kneepjes en technieken van parallelle harmonieën. 

Parallelle intervallen

In dit geval blijft niet alleen het interval tussen de hoofdnoten van het akkoord behouden, maar ook de afstand tussen elke noot waaruit het akkoord bestaat. Het is niet nodig om parallelle intervallen te beperken tot alleen standaard drieklanken of regelmatige stabiele intervallen. Je kunt experimenteren met het toevoegen van extra intervallen bovenop de laatste noten, bijvoorbeeld door kwartintervallen te gebruiken om complexe, gelaagde muzikale texturen te creëren.
Afzonderlijke intervallen kunnen dissonant of zelfs onharmonisch klinken, maar in de context van muzikale beweging krijgen ze meer duidelijkheid en betekenis. 

Parallelle akkoorden

Als je eenmaal hebt geleerd hoe je basisbewegingen en intervallen moet gebruiken, is het tijd om een meer geavanceerde techniek te leren, namelijk het gebruik van parallelle akkoorden. Deze techniek wordt gebruikt in verschillende muziekgenres, variërend van popmuziek en dancenummers tot jazz en rock. Als extra activiteit kun je het werk van componisten als Claude Debussy of Maurice Ravel bestuderen om beter te begrijpen hoe parallelle akkoorden in de praktijk worden gebruikt.
Bij de parallelle akkoordtechniek beweegt elke noot in een akkoord dezelfde afstand, of dat nu een halve toon omhoog of omlaag is naar een specifieke noot, terwijl de intervalrelaties tussen de afzonderlijke akkoorden behouden blijven. Dit creëert een stijgende of dalende akkoordprogressie met dezelfde of een vergelijkbare structuur, waarbij traditionele harmonieregels worden genegeerd.
 Als je bijvoorbeeld begint met een mineur-niet-akkoord, dan moeten alle volgende parallelle akkoorden ook mineur-niet-akkoorden zijn. Hiervoor kan het nodig zijn om akkoorden te gebruiken die buiten de hoofdtoonsoort van de compositie vallen, maar dat is normaal bij deze aanpak.

Conclusie

Wanneer je experimenteert met parallelle harmonieën in je muziek, begin dan eenvoudig: gebruik ze spaarzaam en alleen waar echt nodig. Het opnemen van melodieën met parallelle akkoordbegeleiding kan je muziek enorm verrijken en onverwachte en verrassende muzikale momenten creëren, vooral in het midden van een compositie. Het kan ook extra aandacht van luisteraars trekken op plaatsen waar traditionele harmonie niet hetzelfde effect kan bereiken.