Songstructuur
De ideeën van de componist vormen op zichzelf slechts de basis voor de toekomstige compositie, een soort raamwerk waarop de belangrijkste elementen moeten worden aangebracht. Het echte werk begint met het arrangement – het verandert een reeks muzikale ideeën in een compleet werk dat de luisteraar kan boeien en hem door alle ideeën van de auteur kan leiden. Hoe interessanter en plezieriger dit muzikale pad is, hoe groter de kans dat de luisteraar steeds weer naar dit liedje terug wil keren.
Een arrangement kan worden vergeleken met een kaart waarop een lied is gebaseerd. Deze kaart bevat vaak beproefde oplossingen en routes die componisten en arrangeurs steeds weer gebruiken. Dit betekent niet dat ze de zaak op een stereotiepe manier benaderen – integendeel, deze structuren en formules zijn door vele hits beproefd en blijven werken, waardoor ze helpen nieuwe muzikale meesterwerken te creëren.
Typische liedstructuur in populaire muziek
Om te begrijpen hoe een typische liedstructuur werkt, is het belangrijk om de basisonderdelen ervan te begrijpen. Een lied bestaat doorgaans uit de volgende acht elementen:
- Introductie/Intro;
- Vers;
- Pre-refrein/brug;
- Refrein;
- Post-refrein/tag;
- Intermezzo;
- Break;
- Outro.
Niet al deze delen zijn noodzakelijkerwijs in elke compositie aanwezig, en sommige kunnen meerdere keren worden herhaald, afhankelijk van de intentie van de componist en de semantische lading die ze dragen.
Intro
De intro van een nummer is het deel dat de luisteraar als eerste te horen krijgt. Het belangrijkste doel ervan is om het publiek voor te bereiden op de compositie en soepel over te gaan naar het eerste couplet. De algehele perceptie van het hele nummer hangt grotendeels af van hoe interessant en spannend de intro is. Als de intro meteen de aandacht trekt, is de kans dat de luisteraar het nummer tot het einde beluistert aanzienlijk groter.
Tenzij je in de genres progressieve rock of math metal werkt, probeer de intro dan niet te lang te maken, om de luisteraar niet te vermoeien.
Qua inhoud kan de intro gevarieerd zijn – het hangt allemaal af van de creativiteit van de auteur. De intro kan bestaan uit een of twee elementen van het hoofdnummer, zoals melodie en drums of bas en keyboards, of de structuur van het refrein herhalen. De lengte van de intro varieert ook afhankelijk van het idee van de componist, maar duurt meestal 2, 4 of 8 maten.
Vers
Een couplet is het centrale semantische deel van elk nummer, waar de hoofdtekst wordt onthuld en de informatieve boodschap van de compositie wordt neergelegd. Het couplet brengt niet alleen het hoofdidee over, maar bereidt de luisteraar ook voor op de volgende delen van het nummer.
In tegenstelling tot het refrein of de bridge verandert de tekst van het couplet meestal van het ene naar het andere, wat variatie en diepgang aan het verhaal toevoegt. Het is echter niet nodig om je strikt aan deze regel te houden – er zijn veel prachtige nummers in de muziekgeschiedenis waarin de coupletten eenvoudig en repetitief zijn, maar tegelijkertijd effectief en memorabel blijven.
Een voorbeeld van een liedstructuur en -arrangement zou er als volgt uit kunnen zien: de compositie begint met een intro, gevolgd door twee coupletten, dan vier herhalende refreinen, gevolgd door een solo of instrumentaal intermezzo, en het lied eindigt met een outro. De speelduur van het nummer is ongeveer 3 minuten en 30 seconden, wat een rijke en dynamische compositie mogelijk maakt die de aandacht van de luisteraar van begin tot eind vasthoudt.
Pre-refrein/brug
De bridge, ook wel pre-refrein genoemd, dient als schakel tussen het couplet en het refrein. Aangezien het refrein meestal het meest memorabele en emotionele deel van het nummer is, helpt de bridge de overgang van couplet naar refrein te verzachten door het contrast tussen beide te verminderen.
Als de harmonie van het couplet en het refrein op dezelfde akkoorden is gebaseerd, kan de bridge voor afwisseling zorgen door de akkoordprogressie te veranderen en nieuwe muzikale elementen toe te voegen. Vanuit het perspectief van de luisteraar maakt de pre-chorus de compositie interessanter en dynamischer, en bereidt hij de climax in het refrein voor.
Refrein
Het refrein is een van de belangrijkste hoogtepunten van het nummer, dat memorabel maar niet opdringerig moet zijn. Het is optimaal om 2-4 refreinen van verschillende lengte in de compositie op te nemen. Aangezien het refrein het meest herhaalde deel van het nummer is, concentreert het de belangrijkste tekstuele en muzikale ideeën en bevat het ook de belangrijkste boodschap van het nummer en de muzikale hook die de aandacht van de luisteraar trekt.
Het is belangrijk om de compositie niet te overladen met herhaalde refreinen. We creëren immers iets unieks, en geen typische hit die alleen de aandacht trekt door zijn opdringerigheid.
In de regel bestaat het eerste refrein uit 8 maten, waardoor er één herhaling ontstaat. Het tweede refrein kan verdubbeld worden, waardoor het 16 maten beslaat en kleine veranderingen bevat om de interesse vast te houden. Het laatste refrein, dat aan het einde van het nummer verschijnt, kan variëren van 16 tot 32 maten. De ervaring leert echter dat het beter is om je aan het einde van de compositie te beperken tot een kleiner aantal refreinen om de dynamiek en interesse voor de luisteraar te behouden.
Post-refrein/tag
Soms kan de laatste regel van een refrein langer zijn dan de toegewezen maten, wat een probleem kan zijn, vooral als de tekst van het volgende deel van het nummer, zoals een couplet, begint met een pickup. Om overlapping van woorden te voorkomen en een soepele overgang tussen de delen van de compositie te garanderen, voegen componisten en arrangeurs vaak een rust van 2-4 maten toe. Hierdoor kan de zanger een korte pauze nemen voordat hij het nummer voortzet, wat het muzikale verhaal vloeiender maakt.
Het refrein na het refrein kan, net als het refrein ervoor, elke vorm aannemen: van een herhaling van elementen uit het refrein of een intro met een eenvoudig refrein door de achtergrondzangers tot een instrumentale break of een variatie op de hoofdmelodie. Het hangt allemaal af van de creatieve intentie van de arrangeur en componist, en van de sfeer die ze in het nummer willen creëren.
Wat is populaire muziek?
Als we het over populaire muziek hebben, ontstaat er vaak verwarring en denken velen dat we het uitsluitend over popmuziek hebben. Dit is echter een misvatting. De termen "populaire muziek" en "popmuziek" zijn geen synoniemen en verwijzen naar verschillende muziekgenres.
Popmuziek verwijst naar een specifiek genre dat wordt gekenmerkt door toegankelijkheid, eenvoudige melodieën en een focus op het grote publiek.
Tegelijkertijd omvat de term 'populaire muziek' een breed scala aan muziekstijlen die populair zijn bij een breed publiek, maar niet noodzakelijkerwijs verband houden met het popgenre. Dit omvat rock, fusion, rhythm and blues, industrial, disco, rock and roll, reggae, nu metal, alternative en vele andere stijlen. Populaire muziek is dus een verscheidenheid aan stijlen die gericht zijn op het grote publiek.
Bridge (Middle 8)
In de westerse muziek wordt de bridge aan het einde van een nummer vaak Middle 8 genoemd, wat letterlijk vertaald 'midden acht' betekent. Soms noemen muzikanten Middle 8 ook wel de bridge. Dit deel van de compositie is meestal bedoeld voor het instrumentale gedeelte: hier zijn solo's of gewijzigde partijen en melodieën te horen, die voor dynamiek en afwisseling zorgen.
Het belangrijkste doel van Middle 8 is om een climax in de compositie te creëren vóór het laatste refrein of de laatste break. Gedurende het hele nummer nemen de dynamiek en energie geleidelijk toe, om in deze bridge hun hoogtepunt te bereiken. Zoals de naam al aangeeft, is de lengte meestal 8 maten, hoewel er ook langere versies bestaan.
Break
Na de intro wordt soms een korte pauze ingevoegd, een break (van het Engelse Break – onderbreking, pauze) genoemd. De break dient om de luisteraar even rust te gunnen. De constante verzadiging van de compositie kan vermoeiend zijn en de break helpt om de energie van het nummer in balans te brengen.
De aanwezigheid van een break en intro hangt af van de context. Als de compositie een solo bevat, is het logisch om een rustige break te gebruiken om een contrast te creëren. Niemand verbiedt echter om na de solo nog een instrumentale of vocale intro toe te voegen of zelfs terug te keren naar het couplet.
De break is meestal minimalistisch en is gebaseerd op dezelfde akkoorden en melodie als het refrein. Soms kan het fungeren als een kleine pre-chorus voor het laatste refrein. De lengte van de break varieert van 4 tot 16 maten.
Outro
De outro of outro is het laatste deel van het nummer. Het kan een echo zijn van de intro of juist het tegenovergestelde. De outro kan bestaan uit meerdere herhalingen van het refrein met een geleidelijke fade-out (Fade Out) of volledig uniek zijn en verschillen van andere delen van de compositie.
Het is belangrijk om de outro niet te lang te laten duren: als deze te lang is, kan de luisteraar moe worden en gaan denken: "Wanneer houdt dit op?" Wat de outro zal zijn, hangt af van de aard van het hele nummer. In energieke nummers kan het gepast zijn om de compositie te beëindigen door de refreinen te herhalen, en in ballads kunnen andere akkoorden worden gebruikt om een laatste accent te creëren. Uiteindelijk blijft de keuze van de outro aan de componist.
De uiteindelijke structuur van een nummer in de populaire muziek
Het nummer kan worden gevisualiseerd als een grafiek, waarbij de beweging van de muziek en de dynamiek ervan lijken op een parabool, met afwisselende stijgingen en dalingen in spanning.
Gedurende de compositie neemt de muzikale energie geleidelijk toe, bereikt zijn hoogtepunt bij de climax en neemt vervolgens geleidelijk af naar het einde toe, waardoor een harmonieuze afsluiting ontstaat. Een dergelijke grafiek laat duidelijk zien hoe de muziek de luisteraar door emotionele pieken en dalen leidt, waardoor elk deel van het nummer betekenisvol en onderling verbonden is.
| Deel van het lied | Mogelijke lengte |
|---|---|
| Intro | 2-8 maten |
| Vers | 8-32 maten |
| Pre-refrein/brug | 2-16 maten |
| Refrein | 8-16 maten |
| Post-refrein/Tag | 2-4 maten |
| Brug | 8 maten (soms 16) |
| Break | 4-16 maten |
| Outro | 2-4 maten |
Je moet niet alle delen van het toekomstige nummer even lang maken, bijvoorbeeld 32 maten elk – elk element van de compositie heeft zijn eigen optimale lengte waarmee rekening moet worden gehouden. Elk nummer is uniek en vereist een individuele aanpak, dus het is belangrijk om het arrangement niet te overladen en niet te proberen alle mogelijke elementen erin op te nemen. Een evenwichtige verdeling van de delen houdt de aandacht van de luisteraar vast en zorgt voor een harmonieuze structuur van de compositie.
Typische songstructuur in elektronische muziek
In tegenstelling tot populaire muziek heeft de structuur van elektronische tracks zijn eigen kenmerken. Een van de redenen hiervoor is de invloed van radioformats, waarbij tracks binnen een bepaalde zendtijd moeten passen, wat het gebruik van eindeloze mixen uitsluit.
Bovendien moet de opbouw van dance- en elektronische muziek comfortabel zijn voor dansers. Lange secties in dergelijke tracks worden afgewisseld met korte secties om dansers de kans te geven om uit te rusten. Een dancecompositie bestaat doorgaans uit zeven belangrijke delen:
- Introductiebeat;
- Breakdown;
- Opbouw;
- Drop;
- Middenbreak;
- Tweede drop;
- Laatste beat.
Een voorbeeld van een dergelijke typische structuur is het nummer "United We Dance" van Vicetone, dat goed illustreert hoe de elementen precies zijn opgebouwd in elektronische, dance- en clubmuziek.
Dit is een sectie die bestaat uit zestien of meer maten drums of percussie. Kenmerkend voor de intro in elektronische muziek zijn minimalisme in het gebruik van instrumenten, een nadruk op ritme en een geleidelijke, ongehaaste verschijning van de hoofdmelodie. Het belangrijkste doel van de introbeat is om de DJ de mogelijkheid te bieden om het nieuwe nummer soepel en zorgvuldig te mixen met het vorige, waarbij de harmonie van de setlist behouden blijft.
Breakdown
Een breakdown is het moment waarop de compositie terugkeert naar de belangrijkste elementen. In dit gedeelte zijn drums vaak volledig afwezig, waardoor er meer ruimte ontstaat voor andere muzikale componenten. De breakdown bevat meestal de hoofdmelodielijn van het nummer, die geleidelijk intenser wordt en wordt overwoekerd door extra instrumenten, waardoor de dichtheid van het geluid toeneemt. De duur van de breakdown kan variëren – van 16 tot 32 maten of meer.
Opbouw
De build-up dient als voorbereiding op het refrein, vergelijkbaar met het pre-refrein in populaire muziek. Dit deel van de compositie bouwt geleidelijk spanning op door de versnelling van de drumpartijen en het gebruik van risers – synthesizergeluiden die geleidelijk in volume en toonhoogte toenemen en het centrale element van het arrangement worden.
Drop
Een drop is het hoogtepunt van een track, vergelijkbaar met een refrein in populaire muziek. Het is bedoeld om een sterke indruk te maken op de luisteraar met krachtige grooves, een pompende bas, een dichte beat en een heldere synthesizerhook, die het belangrijkste muzikale thema van de hele track is.
Middenbreak
Een middle break is het centrale deel van de compositie en bevat unieke muzikale elementen die niet verder gaan dan de hoofdmelodie. Dit gedeelte wordt vaak gebruikt om soepel over te gaan naar de volgende opbouw, die meestal korter is dan de eerste. Een middle break kan een variatie zijn op het thema van de eerste breakdown of drop, maar verschilt vaak van andere delen van het nummer en brengt nieuwe ideeën en veranderingen in het geluid.
Dit nummer begint met een refrein, dat meteen de sfeer en energie bepaalt. Daarna volgen twee verschillende coupletten, die elk nieuwe elementen en variatie aan het verhaal van het nummer toevoegen. In het midden van de compositie wordt een solo of instrumentaal intermezzo ingevoegd om dynamiek en diepte aan het geluid toe te voegen. Het nummer eindigt met verschillende tags – korte intermezzo's die direct na het refrein komen, waardoor het effect wordt versterkt en de belangrijkste muzikale ideeën van de compositie in het geheugen van de luisteraar worden vastgelegd.
Tweede drop
De tweede drop heeft meestal een vergelijkbare structuur en energie als de eerste, maar bevat een paar veranderingen die variatie aan de compositie toevoegen. Deze verschillen kunnen de vorm hebben van een andere hook, een nieuwe baslijn of een aangepaste beat, wat helpt om het geluid op te frissen en de luisteraar geïnteresseerd te houden.
Outro-beat
Net als de introbeat speelt de outrobeat een belangrijke rol in dance muziek, omdat deze de DJ helpt om het laatste nummer soepel over te laten lopen in het volgende nummer in de set. Daarom is dit deel van de compositie vaak het langst, zodat er voldoende ruimte is voor de overgang.
Outro-songstructuur in elektronische muziek
Om aan het radioformaat te voldoen, worden de originele versies van clubnummers, die 5 tot 10 minuten kunnen duren, bewerkt. Als gevolg hiervan worden alle delen van de compositie ingekort, zodat het uiteindelijke nummer niet langer is dan 3-4 minuten. Dit zorgt voor een compactere structuur, vergelijkbaar met een standaard popnummer, terwijl de belangrijkste elementen en energie van het origineel behouden blijven.
| Songdeel | Mogelijke lengte |
|---|---|
| Intro Beat | vanaf 16 maten |
| Breakdown | 16-32 maten |
| Opbouw | 16-32 maten |
| Drop | 16 maten |
| Middenbreuk | 16-32 maten |
| Tweede drop | 16-32 maten |
| Outro Beat | vanaf 16 maten |
Basisvormen van liedjesstructuren: ABA, AABA, AAA en ABABCB
Bij het plannen van een arrangement maken componisten en arrangeurs vaak gebruik van een van de vier veelvoorkomende vormen: ABA, AABA, AAA en ABABCB.
De ABA-vorm is de meest populaire liedstructuur. Wanneer mensen het hebben over het standaardpatroon couplet-refrein-couplet, bedoelen ze meestal de ABA-vorm. Een kenmerkend aspect van deze vorm is de aanwezigheid van twee identieke secties (A) en één contrasterende sectie (B). Het contrast in sectie B wordt gecreëerd door de harmonie, toonsoort, ritme of de algehele sfeer van de muziek te veranderen. In de ABA-vorm kunnen secties A en B elk deel van het lied zijn: coupletten, refreinen, bruggen of solo's.
| Vers 1 (A) | Refrein 1 (A) | Refrein (B) | Intermezzo (B) | Vers 2 (A) | Refrein 2 (A) |
|---|
| Refrein 2 (A) | Vers 1 (A) | Break (B) | Pre-refrein (B) | Refrein 3 (A) | Vers 2 (A) |
|---|
Een goed voorbeeld van de ABA-vorm is de jazzklassieker "I Got Rhythm" van George Gershwin. In deze compositie worden de A-secties gespeeld in de toonsoort B-flat, met twee akkoorden per maat, wat de muziek energie en dynamiek geeft. In de B-sectie verandert de toonsoort, het ritme vertraagt – één akkoord wordt uitgerekt over twee maten en de muziek wordt minder dynamisch, waardoor een contrast ontstaat met de A-secties.
De AABA-vorm is een ontwikkeling van het ABA-schema. In deze structuur wordt de A-sectie twee keer herhaald, waarna er een overgang is naar een contrasterende B-sectie, waarna de compositie terugkeert naar de A-sectie. Met deze aanpak kun je een compositie maken met een duidelijk uitgedrukt hoofdthema en een contrasterend midden. De structuur van een lied volgens het AABA-schema zou er als volgt uit kunnen zien: A (intro) – A (herhaling) – B (contrast) – A (terugkeer naar het hoofdthema).
| Vers 1 (A) | Refrein 1 (A) | Vers 2 (A) | Refrein 2 (A) | Refrein (B) | Brug (B) | Vers 3 (A) | Refrein 3 (A) |
|---|
| Refrein 2 (A) | Vers 1 (A) | Refrein 3 (A) | Vers 2 (A) | Break (B) | Pre-refrein (B) | Refrein 3 (A) | Vers 3 (A) |
|---|
Hoewel de AABA-vorm begint met twee identieke A-secties, betekent dit niet dat ze identiek moeten zijn. Componisten en arrangeurs brengen vaak kleine wijzigingen aan in de harmonie, melodie of instrumentatie naarmate de sectie vordert, om de luisteraar geïnteresseerd te houden. Soms blijven de wijzigingen beperkt tot afzonderlijke delen van de melodie, waardoor ze expressiever worden. Het is ook gebruikelijk om een combinatie van ABA- en AABA-vormen te zien, waarbij elementen van beide structuren met elkaar verweven zijn om variatie in de compositie te creëren.
De AAA-vorm bestaat uit drie identieke secties, of het nu coupletten of refreinen zijn, met kleine harmonische of melodische variaties. Dit zorgt voor een samenhangende compositie met minimale veranderingen, terwijl de luisteraar toch geïnteresseerd blijft.
De ABABCB-vorm biedt een complexere structuur. De componist begint met een standaard couplet-refrein-couplet-refreinpatroon en voegt vervolgens een C-sectie toe, die een bridge, een solo of een break kan zijn. De compositie keert dan terug naar het refrein, waardoor een evenwichtige combinatie van herhaling en vernieuwing ontstaat.
Songstructuur van The Beatles – Back in the U.S.S.R.
Het nummer "Back in the U.S.S.R." van The Beatles is geschreven als een soort reactie op de hit "Back in the USA" van Chuck Berry. Deze compositie, gemaakt in 1968, klinkt vandaag de dag nog steeds relevant en modern. Het nummer verscheen in de periode dat de Britse premier Harold Wilson een politieke campagne lanceerde onder de slogan "I'm backing Britain". Deze slogan stond overal in het land op campagneposters. Paul McCartney, geïnspireerd door deze campagne, bedacht de zin "I'm backing (back in) the U.S.S.R.", die een soort satirische reactie werd op de politieke ideeën die destijds de Engelse samenleving domineerden. Het Britse publiek waardeerde McCartney's ironie, maar voor veel luisteraars in de Verenigde Staten bleef de grap onbegrijpelijk. De compositie is geschreven door Paul McCartney in samenwerking met John Lennon en opent het beroemde titelloze dubbelalbum van The Beatles uit 1968, dat ook bekend staat als "The White Album".
Het bijzondere aan "Back in the U.S.S.R." is de klassieke arrangement voor pop- en rockmuziek. Het nummer wordt gespeeld in de toonsoort C mineur, met een tempo van 120 slagen per minuut en een maatsoort van 4/4.
Aangezien YouTube vaak problemen heeft met het plaatsen van Beatles-nummers, raden we aan om in plaats van de studioversie een live-uitvoering van het nummer door Paul McCartney in Moskou in 2002 te bekijken. In de volgende bespreking zullen we het echter hebben over de studio-opname.
0:00. Intro
Het nummer begint met het karakteristieke geluid van een landend vliegtuig, gevolgd door een intro van 4 maten op het akkoord E7. Na deze vier maten klinkt het akkoord A op de downbeat, waarna het soepel overgaat in het eerste couplet.
0:15. Couplet 1
Terwijl Paul McCartney begint te zingen over een slapeloze nacht en een vlucht vanuit Miami, komt het nummer op gang. Het eerste couplet bestaat uit 8 maten, verdeeld in twee blokken van 4 maten, gebouwd op de akkoorden A, D, C, D.
0:28. Refrein 1
Het refrein bestaat uit zes maten, wat ongebruikelijk is voor popmuziek. De eerste drie maten zijn gebaseerd op dezelfde akkoorden als het couplet (A, C, D), en hier verschijnt de vocale hook met de zin "Back in the USSR!". De volgende drie maten leiden de luisteraar soepel naar het tweede couplet, dat de structuur en harmonie van het eerste herhaalt.
0:52. Refrein 2
Na het tweede couplet gaat het nummer weer over in het refrein, dat qua structuur en harmonie identiek is aan het eerste. Dezelfde vocale hook en belangrijkste gitaarriff worden hier herhaald. De lengte van het tweede refrein is echter iets anders: het bestaat uit 7,5 maten: 7 maten in 4/4 en 1 maat in 2/4.
1:04. Post-refrein en break
Op 1:04 begint het post-refrein, een nieuw deel van het nummer. Dit deel is gebaseerd op harmonieën en achtergrondzang in de stijl van The Beach Boys en bevat de akkoordprogressie D, A, D, Bm7, E7, D7, A, A. Het post-refrein bestaat uit acht maten, gevolgd door een break van twee maten op de akkoorden A en E, die de overgang naar de gitaarsolo voorbereiden.
1:21. Gitaarsolo
De gitaarsolo volgt de zangmelodie en wordt ondersteund door de akkoorden uit de coupletten. Dit gedeelte is vergelijkbaar met de vorige coupletten en refreinen: de 8 maten van het couplet gaan vloeiend over in een refrein van zes maten en eindigen met nog een post-refrein van 10 maten.
2:01. Couplet 3
Het laatste couplet is identiek aan de vorige, maar met de toevoeging van een leadgitaarpartij die op het A-akkoord speelt. Het derde couplet gaat over in nog een refrein van zes maten.
2:25. Outro
De finale van "Back in the U.S.S.R." is gebaseerd op een bluesy riff met een A-akkoord en achtergrondzangharmonieën met een herhaalde chant van "Woo-ooo-oo". Het laatste deel bestaat uit 6 maten en wordt herhaald totdat het geluid van een landend vliegtuig te horen is op 2:40, waarmee de compositie eindigt.
De uiteindelijke structuur van het nummer The Beatles – Back in the U.S.S.R.
| Deel van het nummer | Lengte |
|---|---|
| Intro | 4 maten |
| Vers 1 | 8 maten |
| Refrein 1 | 6 maten |
| Vers 2 | 8 maten |
| Refrein 2 | 7,5 maten |
| Na het refrein | 8 maten |
| Break | 2 maten |
| Gitaarsolo | 24 maten |
| Vers 3 | 8 maten |
| Refrein 3 | 6 maten |
| Outro | 6 maten |
Songstructuur 2Pac feat. Dr. Dre – California Love
Dr. Dre is een van de meest invloedrijke muziekproducenten van onze tijd. Zijn unieke talent en benadering van arrangementen maakten de hiphopgroep N.W.A. tot echte idolen van miljoenen mensen. Dankzij Dre werd het duidelijk dat muziek van zwarte artiesten niet alleen populair kan zijn, maar ook commercieel succesvol bij een breed publiek.
Muzikanten die met Dr. Dre hebben samengewerkt, wijzen vaak op zijn perfectionisme. Hij brengt een nummer pas uit als hij absoluut zeker is van de kwaliteit ervan. Soms kan het werken aan een compositie maanden of zelfs jaren duren, maar het eindresultaat voldoet altijd aan de verwachtingen en levert echte hits op.
Het beroemde nummer "California Love" werd echter in 1995 door Dre in slechts een paar weken tijd gecreëerd. Aanvankelijk was dit nummer bedoeld voor zijn soloalbum "The Chronic II: A New World Odor (Poppa's Got A Brand New Funk)", maar om een aantal redenen werd het album nooit voltooid. Tegelijkertijd werd in 1995 Tupac Shakur, een goede vriend van Dre, vrijgelaten uit de gevangenis. Om deze gebeurtenis te vieren en Tupac te steunen, besloot Dre een al lang bestaande achtergrondtrack te gebruiken en begon hij samen met Roger Troutman te werken aan een nummer dat al snel het legendarische "California Love" zou worden.
Het nummer werd in oktober 1995 uitgebracht op Tupacs eerste album "All Eyez on Me". De single steeg onmiddellijk naar de top van alle Amerikaanse hitlijsten en bleef ongeveer twee weken op nummer één staan. Vervolgens werd het nummer genomineerd voor verschillende Grammy Awards en werd het een van de beste G-Funk-platen.
De basis voor "California Love" was een bewerkte keyboard sample uit een weinig bekend nummer van Joe Cocker, "Woman To Woman". De compositie is geschreven in de toonsoort B-flat majeur, met een enkel akkoord, de maat is 4/4 en het tempo is 92 beats per minuut.
0:00. Intro
Het nummer begint met Roger Troutman die de zin "California Love" zingt via een talkbox. Om 0:03 komt de beat erbij en in de volgende vier maten verschijnen drums, bas, toetsen en een blazerssectie, die het belangrijkste muzikale thema van het nummer spelen. Deze vier maten zetten de toon voor de rest van het nummer, waarbij het keyboardthema constant blijft gedurende het hele nummer en de andere muzikale elementen in en uit het arrangement faden.
0:13. Refrein 1
Na vier maten intro verdwijnt de blazerssectie en maakt plaats voor bewerkte zang die het refrein gedurende de volgende 12 maten draagt. Een van de belangrijkste kenmerken van het refrein zijn de glinsterende synthesizers die aan het begin van elke maat spelen, waardoor het hoofdakkoord van het nummer (B-flat majeur) wordt geaccentueerd en de toonsoort wordt benadrukt. Het refrein gaat vloeiend over in het eerste couplet, dat begint met een opwaartse beweging van de koperblazers.
0:45. Vers 1
Het eerste couplet duurt 16 maten, waarin Dr. Dre zijn tekst rapt. Er worden fluitjes aan het arrangement toegevoegd en de eerste acht maten behouden de elementen die in de intro aanwezig zijn. De tweede acht maten worden aangevuld met nieuwe synthesizerpartijen en een vocale chant, waardoor een rijker geluid ontstaat.
1:27. Refrein 2
Het tweede refrein is vergelijkbaar met het eerste, maar met een aantal veranderingen: er verschijnen extra vocale frasen en vrouwelijke achtergrondzang. De overgang naar het volgende deel van de compositie wordt opnieuw aangegeven door koperblazers.
1:58. Brug
Na het tweede refrein begint de bridge in plaats van het verwachte couplet. Op de woorden "Shake, shake it, baby" zijn een keyboardriff en beat te horen, aangevuld met dondergeluiden in elke maat. Deze bridge duurt acht maten en zorgt voor een contrast met de vorige delen van de compositie.
2:19. Vers 2
Het tweede couplet is qua lengte en instrumentatie identiek aan het eerste, maar de tekst wordt gezongen door 2Pac, wat het nummer nieuwe energie en dynamiek geeft.
3:01. Refrein 3
Het derde refrein valt samen met de vorige en gaat vloeiend over in een ander intermezzo, vergelijkbaar met het intermezzo dat na het tweede refrein klonk.
3:54. Outro
Vanaf 3:54 begint het nummer zijn einde te naderen. Het geluid van de instrumenten vervaagt geleidelijk en het arrangement wordt minder verzadigd. De outro is een loop van 20 maten die bestaat uit elementen van het couplet en het refrein, met een constante herhaling van de hoofdmelodie van het nummer, waardoor de luisteraar geleidelijk naar het einde van de compositie wordt geleid.
Eindstructuur van het nummer 2Pac feat. Dr. Dre — California Love
| Nummerdeel | Lengte |
|---|---|
| Intro | Maat + 4 maten |
| Refrein 1 | 12 maten |
| Vers 1 | 16 maten |
| Refrein 2 | 12 maten |
| Brug 1 | 8 maten |
| Vers 2 | 16 maten |
| Refrein 3 | 12 maten |
| Brug 2 | 8 maten |
| Outro | 8 maten |
Het arrangement van "California Love" is zo gemaakt dat het moeilijk is om de afzonderlijke delen van het nummer van elkaar te scheiden: het geluid is monolithisch en een beetje eentonig, waardoor een gevoel ontstaat van een vloeiende, continue stroom zonder duidelijke structurele grenzen.
Bovendien valt "California Love" op door zijn ongebruikelijke structuur. In plaats van het standaard "intro-couplet-refrein-couplet-refrein"-schema wordt hier een originelere aanpak gebruikt: "intro-refrein-couplet-refrein-bridge". Een dergelijke door elkaar gehusselde structuur voegt dynamiek en originaliteit toe aan de compositie, waardoor deze uniek is in vergelijking met traditionele muzikale constructies.
Songstructuur Martin Garrix – Animals
Martin Garrix' "Animals", uitgebracht in 2014, werd meteen een hit en veroverde een plaats aan de top van de wereldhitlijsten. Ondanks zijn populariteit heeft het nummer een typische arrangement voor het genre: de nadruk ligt op een krachtige 4/4-beat en een aanstekelijke percussieriff die elke dansvloer in beweging brengt.
Het nummer is geschreven in de toonsoort F mineur, met een tempo van 128 beats per minuut, wat standaard is voor veel dancenummers.
Het kan moeilijk zijn om de originele 5:04-mix op YouTube te vinden, dus is er een videoclip met een radioversie van het nummer bij het materiaal gevoegd. Houd er rekening mee dat de timing mogelijk niet overeenkomt met de originele versie. Als iemand een link naar de volledige versie van het nummer heeft, zouden we het op prijs stellen als je deze in de comments zou willen delen.
0:00. Intro Beat
De compositie begint met een minimalistische intro, waarbij de eerste 16 maten worden gedomineerd door de kick en ride, die doen denken aan een metronoom. Samen met het ritme klinkt een arpeggio-synthesizer, waarvan het geluid rijkelijk is bewerkt met galm. Een geleidelijke toename in de kracht en het vermogen van de synthesizer leidt de luisteraar soepel naar het volgende deel van de compositie.
0:30. Basintro
In dit stadium komt een lage bas binnen, die is gebaseerd op de ritmische slagen van de kick. De arpeggio-synthesizer verdwijnt naar de achtergrond en een nieuwe synthesizer verschijnt in de mix, die zijn geluid geleidelijk versterkt. Tegen het einde van deze intro hoor je een omgekeerde slag op de cimbaal, die voor extra drama zorgt voor de overgang.
1:00. Mini-break
Deze korte pauze van vier maten dient als een soort onderbreking, waarin het arrangement bijna volledig stilvalt. De enige geluiden zijn het tikken van een klok, een geleidelijk wegstervende baslijn en een slag op het cimbaal. Dit moment bereidt de luisteraar voor op de hoofdmelodie.
1:08. Breakdown 1
Het tikken van een klok verandert geleidelijk in een percussiepartij. Na acht maten zachte melodie komt een agressieve synthesizer in de compositie, die het hoofdthema herhaalt met krachtige akkoorden. Deze synthesizers worden ondersteund door snaredrums en klappen, die elke tel van de maat accentueren.
1:37. Opbouw
De opbouw van acht maten bereikt een hoogtepunt van spanning en bereidt de compositie voor op de drop. Versnellende snaredrums, een synthesizerriff en uitbarstingen van lasergeluiden leiden tot een climax, die eindigt met een vocale sample.
1:53. Drop 1
De eerste drop biedt een interessante oplossing: in plaats van de hoofdmelodie te gebruiken, introduceert Garrix een nieuwe riff, die wordt ondersteund door een krachtige beat en verwijzingen naar het hoofdthema van de compositie.
2:30. Breakdown 2
Na nog een mini-break van vier maten keert de synth terug in de mix en speelt het hoofdthema van het nummer. Net als eerder gaat de breakdown vloeiend over in een nieuwe opbouw.
3:15. Drop 2
De tweede drop is bijna identiek aan de eerste, maar duurt 16 maten langer. Na de eerste acht maten klinkt de vocale sample opnieuw, waaraan synthakkoorden worden toegevoegd.
3:58. Outro
Na een korte insert met een tikkende klok keert het arrangement terug naar de elementen van de intro. Naarmate het einde nadert, wordt het geluid van de compositie zachter en subtieler. In de laatste momenten van het nummer komt de arpeggio-synth weer op de voorgrond, waardoor een contrast ontstaat tussen het begin en het einde.
Definitieve structuur van het nummer Martin Garrix — Animals
| Nummersectie | Lengte |
|---|---|
| Intro Beat | Maat + 4 maten |
| Basintro | 12 maten |
| Mini Break 1 | 4 maten |
| Breakdown 1 | 12 maten |
| Opbouw 1 | 8 maten |
| Drop 1 | 16 maten |
| Mini-pauze 2 | 4 maten |
| Breakdown 2 | 8 maten |
| Opbouw 2 | 8 maten |
| Drop 2 | 32 maten |
| Outro | 32 maten |
