Wat is een arpeggio

Arpeggio is een techniek waarbij akkoorden niet tegelijkertijd, maar achtereenvolgens worden gespeeld. Als u bekend bent met het concept van 'tokkelen' bij het spelen van gitaar, dan is de essentie van arpeggio u duidelijk, hoewel deze termen niet door elkaar mogen worden gehaald, omdat tokkelen niet alleen voor akkoorden kan worden gebruikt.

De term 'arpeggio' komt van het Italiaanse woord arpeggiare, wat 'harp spelen' betekent. Desondanks worden arpeggio's niet alleen veel gebruikt door harpisten, maar ook door pianisten, gitaristen en bespelers van snaarinstrumenten zoals de viool, cello of contrabas. Op deze instrumenten worden akkoorden meestal gespeeld met behulp van de arpeggiato-techniek, aangezien de strijkstok slechts twee aangrenzende noten tegelijk kan bespelen en om de derde te spelen, moet men ernaartoe bewegen.

In de moderne muziekwereld, vooral bij het werken met synthesizers, hoeft een muzikant arpeggio's niet handmatig uit te voeren. Veel synthesizers hebben een arpeggiatorfunctie, die een akkoord automatisch in afzonderlijke noten opsplitst. Het enige wat je hoeft te doen is de gewenste parameters instellen – snelheid, richting (omhoog of omlaag), ritmisch patroon, dynamiek – en de synthesizer creëert het benodigde deel, dat in de compositie kan worden opgenomen.

Arpeggio, in noten aangegeven met een golvende lijn, is populair in de genres synthwave en chiptune. In synthwave, geïnspireerd door retrogeluiden, creëren arpeggio's vaak een gevoel van vloeiende golven, zoals bijvoorbeeld in het titelnummer van de tv-serie "Stranger Things". In chiptune, waar muziek wordt gecreëerd op basis van de geluiden van spelconsoles, vormen arpeggio's vaak herkenbare ritmische patronen. Maar het gebruik van arpeggio's is verre van nieuw – denk maar aan de beroemde "Moonlight Sonata" van Beethoven, gebaseerd op opeenvolgende arpeggio-klanken.

Oorspronkelijk betekende arpeggio een manier om akkoorden te spelen waarbij de klanken niet gelijktijdig (harmonisch), maar achtereenvolgens (melodisch) worden gespeeld. Vanuit dit oogpunt kan arpeggio een soort fingerpicking worden genoemd. Arpeggio kan ook worden beschouwd als een melodische structuur die bestaat uit akkoordtonen (I, III en V graden) die achtereenvolgens worden gespeeld en stabiele graden binnen een bepaalde toonladder vertegenwoordigen. In de C-majeurtoonladder vormen de noten Do-E-Sol bijvoorbeeld een tonica-drieklank, en als je ze achter elkaar speelt, krijg je een arpeggio dat kenmerkend is voor deze toonladder en het hoofdakkoord ervan. Elk arpeggio wordt dus geassocieerd met een bepaalde toonladder, en door het arpeggio uit te breiden met onstabiele graden kan het dichter bij de toonladder en het akkoord worden gebracht, waardoor een vloeiende overgang tussen beide ontstaat.

Hoe arpeggio's te leren

Arpeggio's zijn een belangrijk onderdeel van de muzikale techniek, vooral bij het gitaarspelen, en om ze onder de knie te krijgen, is de juiste aanpak nodig. Vaak worden we bij het leren van arpeggio's geconfronteerd met een overdaad aan informatie: we zoeken diagrammen op internet, bestuderen ze, vergeten ze snel en raken uiteindelijk teleurgesteld. Deze aanpak levert niet het gewenste resultaat op. Om arpeggio's echt onder de knie te krijgen, is het belangrijk om nieuwe kennis te koppelen aan reeds bestudeerd materiaal en deze in de praktijk toe te passen.
Probeer in plaats van simpelweg kant-en-klare diagrammen te volgen, zelf arpeggio's op de toets te vinden en te bouwen. Dit helpt je niet alleen om de locatie van de noten beter te onthouden, maar verbetert ook je begrip van de muzikale structuur.

Begin met een bekende toonladder in een comfortabele vingerzetting, bijvoorbeeld C majeur in Segovia-vingerzetting vanaf de 5e snaar. Speel de toonladder een paar keer door en fris je geheugen op over de locatie van de noten. Speel vervolgens de toonladder en zeg de noten hardop – deze oefening helpt je om hun locatie op de toets te onthouden. Identificeer vervolgens de stabiele tonen van de toonladder, zoals C-E-G. Speel de toonladder en benadruk deze tonen. Probeer vervolgens de toonladder te spelen zonder de onstabiele tonen, zodat je een majeur drieklankarpeggio creëert in één vingerzetting, zonder hints of diagrammen te gebruiken.

Zodra je de locaties van de arpeggio-noten op de toets uit je hoofd hebt geleerd, maak je je eigen diagram dat verband houdt met de oorspronkelijke toonladder. Dit helpt je om de relatie tussen toonladders en arpeggio's beter te begrijpen, waardoor ze deel uitmaken van één muzikale context in plaats van iets aparts.

Op dezelfde manier kun je arpeggio's isoleren van andere toonladders en vingerzettingen. Als je toonladders leert volgens de klassieke methode (bijvoorbeeld de vingerzettingen van Segovia), probeer dan arpeggio's voor toonladders te isoleren van de 6e snaar of van vingerzettingen van het derde octaaf.

Als je met het CAGED-systeem werkt, leer dan de arpeggio's voor elke toonladdervorm en probeer ze te combineren tot één systeem dat de hele toets beslaat. Verander van positie bij de overgang tussen arpeggio-noten om te leren individuele noten te zien in plaats van vast te blijven zitten in starre vormen.

Voor ervaren gitaristen die arpeggio-vingerzettingen kennen, is het nuttig om arpeggio's met één vinger over de hele toets te spelen. Dit geeft een nieuw perspectief op het instrument en helpt andere aandachtsprocessen te activeren.

Isoleer ook arpeggio's uit mineurtoonladders om mineur drieklanken te krijgen. Als je het moeilijk vindt om arpeggio's zelf onder de knie te krijgen, kun je altijd terecht bij professionele gitaarcursussen.

Arpeggio-voorbeeld

Laten we het A mineur (Am) akkoord als voorbeeld nemen. Dit akkoord bestaat uit drie noten: A (A), C (C) en E (E). Om het te spelen, plaats je de vingers van je linkerhand op de toets zodat je alle benodigde noten tegelijkertijd indrukt. Beweeg vervolgens je rechterhand over de snaren, zodat al deze noten tegelijk klinken en een compleet akkoord ontstaat.

Hoe speel je dan een mineurakkoord als arpeggio? In plaats van alle noten van het akkoord tegelijk te spelen, zoals je bij een normaal akkoord zou doen, speel je ze één voor één, in volgorde.

Hoewel je een akkoordvorm kunt gebruiken om een arpeggio te spelen, is het belangrijk om te begrijpen dat arpeggio's op gitaar niet simpelweg het achtereenvolgend spelen van de noten van een akkoord zijn. Het gebruik van akkoordvormen om arpeggio's te spelen is misschien niet de meest efficiënte aanpak. In plaats daarvan is het beter om te werken met reeksen noten die speciaal zijn ontworpen voor arpeggio's. Het is belangrijk dat de noten niet allemaal tegelijk klinken, zoals bij een akkoord – elke noot moet stoppen voordat de volgende klinkt.

Hier is een voorbeeld van een arpeggio in open positie van een A mineur (Am) akkoord.

Vrienden, tot slot wil ik een geweldige bron met jullie delen waar je gratis een arpeggio, toonladder of akkoord kunt genereren in elke toonsoort en in alle posities op de toets. Deze tool zal een onmisbare hulp worden bij je muzikale ontwikkeling.

Als je dit artikel nuttig vond, vergeet dan niet om ons kanaal te liken en je erop te abonneren – er staan nog veel interessante dingen op het programma!