Korektory graficzne

Większość z nas miała do czynienia z korekcją dźwięku jeszcze zanim wpadła na pomysł tworzenia własnej muzyki. Jest ona szeroko stosowana w większości urządzeń domowych przeznaczonych do odtwarzania dźwięku: odtwarzaczach wideo i audio, komputerach stacjonarnych i laptopach, głośnikach, różnych przenośnych gadżetach audio, odtwarzaczach mp3, smartfonach itp. Narzędzie do korekcji dźwięku może być realizowane lub wdrażane jako sprzęt lub oprogramowanie. Profesjonalny sprzęt audio opiera się głównie na takim procesie, ponieważ korekcja działa na częstotliwościach dźwiękowych, a częstotliwość ma zasadnicze znaczenie dla charakteru dźwięku. Dla inżynierów dźwięku technika korekcji dźwięku jest potężnym narzędziem ich magii audio. Główną ideą każdej korekcji dźwięku jest zapewnienie kontroli nad określonymi zakresami częstotliwości dźwięku oraz precyzyjnej kontroli głośności dźwięku. W poprzednim artykule na temat korekcji omówiliśmy definicję korekcji, zasady i podstawy korekcji audio, rodzaje korektorów i inne powiązane aspekty. W obecnym artykule przyjrzyjmy się bardziej szczegółowo graficznemu korektorowi jako jednemu z głównych rodzajów korektorów.

Typowy 5-pasmowy korektor w odtwarzaczu kasetowym

Korektor graficzny jest dobrze znany i można powiedzieć, że jest to klasyczne rozwiązanie stosowane we wszystkich kategoriach sprzętu audio i oprogramowania, od amatorskiego do profesjonalnego. Idea korektora graficznego polega na tym, że cały zakres częstotliwości jest podzielony na grupy, a każda grupa częstotliwości jest kontrolowana za pomocą suwaka lub pokrętła, które pozwala wzmocnić lub osłabić przypisane pasmo częstotliwości. Najprostszym przykładem jest 3-pasmowy korektor, który może mieć pokrętła „bas”, „średnie tony” i „wysokie tony”. W tym przypadku, mówiąc bardzo ogólnie, ale typowo dla 3-pasmowego korektora, zakres częstotliwości jest podzielony na 20 Hz – 300 Hz, czyli „bas”, 300 Hz – 4 kHz, czyli „środek”, oraz „wysokie tony”, czyli wszystko powyżej 4 kHz. Zmiany głośności w wynikowym sygnale audio po zastosowaniu korektora mogą być różne, niektóre efekty mają głośność wyjściową w zakresie +/-6 dB, podczas gdy inne pozwalają na wzmocnienie lub osłabienie poziomu o ponad 20 dB. Niektóre korektory zawierają dodatkowy suwak „przedwzmacniacza”, który może podnieść poziomy wejściowe, zwiększając główną głośność wyjściową.

Przykład 3-pasmowego korektora graficznego

Większość korektorów graficznych ma od 3 do 31 pasm. W profesjonalnym sprzęcie powszechnie stosuje się korektory 31-pasmowe. Jeśli takie korektory są zaprojektowane w tradycyjny sposób, odległość od częstotliwości środkowej jednego pasma wynosi 1/3 oktawy do częstotliwości środkowej pasma sąsiedniego, więc te trzy pasma obejmują łączną szerokość pasma jednej oktawy.

Jeśli chodzi o tradycyjną konstrukcję korektora graficznego, należy przyznać, że częstotliwość środkowa każdego pasma jest stała.

Istnieją różne konstrukcje korektorów graficznych, a liczba pasm jest określana przez wymaganą dokładność ustawień dźwięku. Bardzo często można spotkać takie korektory wśród sprzętu scenicznego.

Przykład 9-pasmowego korektora graficznego

Przykład 31-pasmowego korektora graficznego

Prostota wizualna korektorów graficznych sprawia, że są one łatwe do zrozumienia i obsługi. Wiele konsumenckich produktów audio i oprogramowania audio wykorzystuje tego typu korektory. Jednak ten typ ma również pewne wady. Pomiędzy pasmami pojawiają się wąskie, specyficzne przejścia, na przykład jeśli obniżysz kilka suwaków z rzędu, gdy tylko wąskie pasma częstotliwości zaczną się wyciągać, pomiędzy tymi pasmami pojawią się niewielkie skoki częstotliwości.

Korektor graficzny nadaje się do wprowadzania niewielkich zmian w szerokim spektrum w celu dopracowania końcowego miksowania. Zgodnie z tym, w nowoczesnych konsolach cyfrowych korektory graficzne można znaleźć jako wstawkę po tłumiku. Dlatego też, w przypadku konkretnych prac związanych z czyszczeniem miksowania, większość profesjonalistów audio preferuje korzystanie z korektorów parametrycznych. Oto kilka wskazówek dotyczących regulacji częstotliwości, które pokazują, które pasma wpływają na określone cechy dźwięku.

Subbas (16 Hz do 60 Hz). Częstotliwości te mogą dodać mocy końcowemu miksowi. Jest to bardziej odczuwalne niż słyszalne. Jednak nadmierne wzmocnienie może sprawić, że cały miks będzie brzmiał mętnie.

Bas (60 Hz do 250 Hz). Zmiany w tych zakresach mogą sprawić, że miks będzie brzmiał grubo lub cienko, ponieważ zawiera on podstawowe nuty sekcji rytmicznej.

Niskie średnie tony (250 Hz do 2 kHz). Zwiększenie poziomu od 250 Hz do 500 Hz może wyostrzyć sekcję basową i instrumenty niskotonowe w miksie. Zakres od 500 Hz do 2 kHz zawiera niektóre instrumenty średniotonowe (gitary, saksofony itp.). Regulacja w tym zakresie może sprawić, że instrumenty te będą brzmiały jaśniej, ale nadmierne wzmocnienie sprawi, że miks będzie brzmiał cieńsze.

Wysokie średnie tony (2 kHz do 4 kHz). Zmiany w tym zakresie wpływają na instrumenty średniotonowe i dają kontrolę nad instrumentami perkusyjnymi i rytmicznymi.

Obecność (4 kHz do 6 kHz). Regulacja postrzegania miksowania przez słuchacza z perspektywy odległości, może brzmieć bliżej lub dalej, a także mniej lub bardziej przejrzyście.

Błyskotliwość (6 kHz do 16 kHz). Wiele klarowności i błyskotliwości miksów kryje się w tym zakresie, należy pracować z nim ostrożnie, ponieważ nadmierne wzmocnienie doprowadzi do przesterowania.

W niektórych przypadkach korektor sprawia, że dźwięk jest mniej naturalny, więc próba naprawienia źle nagranego miksowania za pomocą narzędzi technicznych może się nie powieść.

Zwiększenie parametrów pasma ma również wpływ na najbliższe pasma częstotliwości w punktach crossfade'u, ponieważ po zastosowaniu zmian graficznie wygląda to jak kształt dzwonu.

Miłego miksowania!